ردپــای تنــهایی ام در بیابان قلــبت چه عــظمتی دارد

انگـــاه که دیدگـــان کوچـــکت.... قادر بـــه دیــــدن خـــاطرات مـــحو دیـــروز نــــیست

و تــــــــو گـــــــمشـــده ای

                        در تمـــامی خــــاطـــراتــــم

                                                    و ایــــــنبار مــــــن

میــــرسم بـــه هـــمانجایــی کــه تو هــر بار رویــایــــت را در ان مــــی دیـــدی

زیـــر پرچـــــین خیــــالم

خاطــــــراتت ارام آســـــــوده اســــــت

محـــو نگاهـــــت شــده ام و بــــرق دیـــــــده گــــــانت

ارام میــــــگویم

                     ایـــــن بار خـــــواب چه کســی را میبیند ؟؟؟

و تو بیدار میشوی و میـــــــــــــروی"

                                       انگار در بیداری هم به دنبال خوابت میگردی.........

صدای ساعت در گوشـــــم طنین می اندازد

بیدار میـــــشوم

ومن ".....   خوشحــــالم که اینبــــــــــــار در خوابم رویـــــای تو را دیده ام"

و فکر کن که چه تنـــهاست

اگر که ماهی کوچـــــــک دچار آبـــی دریـای بیکران باشــــــــد

چه فکر نـــازک غمناکی

و غم تبســــــــــم پوشیده ی نگاه گیاه است

و غم اشاره ی محـوی به رد وحـــــدت اشیاست

خوشا بحـــــــال گیاهان که عـــــاشق نورند

و دست منـــبسط نور روی شانه ی ان هـــــاست

نه وصل ممــــکن نیست

همیشه فاصله ای هســــت

دچار بـــاید بود

و گرنه زمـــــــزمه ی حیاط میان دو حرف حرام خواهدشد

و عشق سفر به روشنی احتزاز خلوت اشیاست

و عــــــــشق...

صدای فاصله هاست

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند

نـــــــه

صدای فاصـــــله هایی که مـــــثل نقره تمیزند

و با شنــــــیدن یک هیچ میشوند کدر

همیـــــــشه عـــــــــاشق تنــــــــهاست

        خــیز و جامه نیلی کن روزگار ماتم شد                     دور عـــاشقان امــد نوبت محرم شد

         پای خون دل وا کن دست موج پیدا کن                  رو به سوی دریا کن ساحلی فراهم شد

         گریه کن گلاب افشان گل به خاک می افتد             باد مـــــــهرگان امد قامت علی خم شد

          ماه خون گواه امد جوش اشک و اه امد                   رایـــت ســــیاه امد کربلا مجـــسم شد